Όποιος νιώθει απόλυτα σίγουρος για την ορθότητα της πολιτικής του δεν θα μπορούσε ποτέ να δει πέρα από τη μύτη του. (p 124)

Είναι Οκτώβριος του 1921. Το Aquitania, ένα από τα πιο γνωστά υπερωκεάνια της εποχής, σαλπάρει από το λιμάνι του Southampton με προορισμό την Νέα Υόρκη. Ανάμεσα στους επιβάτες της πρώτης  θέσης, βρίσκεται και ο πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας, Ελευθέριος Βενιζέλος, με την σύζυγό του ‘Ελενα Σκυλίτση-Βενιζέλου. Ο γάμος τους είχε γίνει στις 15 Σεπτεμβρίου στο Λονδίνο και αυτό ήταν το γαμήλιο ταξίδι τους. Eνα ταξίδι που θα κρατήσει επτά ολόκληρους μήνες.

Με μια συναρπαστική περιγραφή, ερευνώντας πλήθος εγγράφων και ιστορικό υλικό, ο Μίμης Ανδρουλάκης, περιγράφει στο νέο του βιβλίο Ταξίδι Μέλιτος (εκδόσεις Πατάκη), το άγνωστο αυτό ταξίδι των επτά μηνών και μια ημέρα. 12 Μαρτίου 1936, η ημέρα που ο Βενιζέλος, μετά από ένα θυελλώδη καυγά με την γυναίκα του Έλενα, παθαίνει ένα σοβαρό εγκεφαλικό και πεθαίνει.

μελιτοςΜετά τη Νέα Υόρκη, το ζεύγος Βενιζέλου επισκέπτεται το  Σικάγο και το Χόλυγουντ, ανακαλύπτει το Τάρπον Σπρίνγκς, την κοινότητα των Ελλήνων σφουγγαράδων στη Φλόριντα, και από εκεί ταξιδεύει στην Αβάνα και τη Νότια Αμερική. Φθάνει μέχρι το Κούσκο στο δρόμο για το Μάτσου Πίτσου, στο Περού.

Είναι ένα εξωτικό ταξίδι που όμως «δεν ξαλάφρωσε ….. την ψυχή του Έλληνα ηγέτη. Οσο ξεμάκραινε από το θέατρο των επιχειρήσεων τόσο μεγάλωνε η αγωνία του», λέει ο Μίμης Ανδρουλάκης.

Ο Βενιζέλος είναι ηττημένος, συντετριμμένος, η ομορφιά του τοπίου, οι απολαύσεις του ταξιδιού, βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με την εσωτερική του αγωνία για την εξέλιξη της Μικρασιατικής εκστρατείας. Την ίδια στιγμή μεταφράζει Θουκυδίδη, τη Σικελική εκστρατεία, και αισθάνεται το φόβο και την αγωνία “μιας βαριάς σκιάς που πέφτει πάνω από τα γεγονότα καθώς επίκειται μια ανεπανόρθωτη συμφορά.”

Μέσω του Θουκυδίδη, ο Βενιζέλος, ζει την καταστροφή των Αθηναίων στη Σικελία. «Οὐδὲν έστι ὅ,τι οὐκ ἀπώλετο», δεν έμεινε τίποτε που να μη χαθεί, γραφεί ο Θουκυδίδης. Ο ‘Αναπος γίνεται Σαγγάριος, το δράμα των Αθηναίων στη Σικελία μεταφέρεται στην Μικρά Ασία, ένα τραγικό αίσθημα ότι οι Έλληνες οδηγούνται προ της αβύσσου, κατατρώγει τον Βενιζέλο.

Χρησιμοποιώντας την μυθοπλασία,  ο Ανδρουλάκης, επιχειρεί με επιτυχία, να προσεγγίσει μια άγνωστη, πιο ανθρώπινη, πτυχή της ιστορίας ενός ηγέτη, και να ερμηνεύσει τα  μυστικά, τη διαπλοκή, τα γεγονότα και το δράμα των ανθρώπων που συμμετείχαν στην ιστορία της τραγικής εκείνης περιόδου.

Μια απορία έμεινε να πλανάται τελειώνοντας το βιβλίο. Πως μπόρεσε ο Βενιζέλος εν μέσω της Μικρασιατικής εκστρατείας, προ της αβύσσου, να φύγει, πως άντεξε να μείνει τόσο μακριά, για ένα τόσο μεγάλο διάστημα. Θέλει να αποστασιοποιηθεί από την επερχόμενη καταστροφή; προετοιμάζει το come back στην πολιτική σκηνή; Είναι αυτό το ταξίδι μια μορφή εκουσίου εξοστρακισμού; Ποτέ δεν θα μάθουμε.

Τελειώνοντας τη τραγική αφήγηση της ήττας των Αθηναίων στη Σικελία, ο Θουκυδίδης πλέκει το εγκώμιο στο Νικία, το συνετό Αθηναίο στρατηγό που είχε ταχθεί κατά του εγχειρήματος. «Από τους Έλληνες του καιρού μου, ήταν ο λιγότερο άξιος να πάθη τέτοια συμφορά γιατί η διαγωγή του ήταν πάντα σύμφωνη με την αρετή».