Το δύο μόνο δάκρυα είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα βιβλία του Μίμη Ανδρουλάκη. Πρόκειται για ένα  καταιγιστικό βιβλίο με θέμα τις μεγάλες μεταστροφές της τύχης, ένα βιβλίο που ισορροπεί, με επιτυχία,  ανάμεσα στο ντοκουμέντο και στην λογοτεχνία. Μια ιλλιγιώδης αφήγηση που εμπλέκει το παρελθόν με το παρόν και επεκτείνεται στο μέλλον.  στην αφήγηση εμπλέκονται η Αίντα του Verdi, η Αλεξάνδρεια και η Καρχηδόνα, ο Άρης Βελουχιώτης και o Ηλίας Τσιριμώκος. Πρόσωπα της αρχαότητας όπως ο ιστορικός Πολύβιος, αντικατοπτρίζονται σε πρόσωπα σημερινά.  Ο Ανδρουλάκης δανείζεται γεγονότα και πρόσωπα από το παρελθόν  για να αναδείξει στιγμές που βρίσκονται στο μεταίχμιο της ιστορίας, εκεί όπου «υπό την επήρεια των ανέμων της ευημερίας» τα όνειρα και ελπίδες αναπτερώνονται, και ξαφνικά συμβαίνει κατι το αστάθμητο και απρόβλεπτο και όλα γκρεμίζονται.

Πρωταγωνιστής του βιβλίου ο καθηγητής Κωστής, ένας σοφός Έλληνας διανοούμενος που ταυτίζεται με τον Έλληνα ιστορικό της Ρωμαιοκρατίας Πολύβιο που υποστήριζε την, αντίληψη για την «κυκλικότητα» της Ιστορίας, δηλαδή, την «εναλλαγή ανόδου και πτώσης ως το πεπρωμένο των μεγάλων λαών». Μια αντίληψη που παραμένει επίκαιρη ακόμη και σήμερα. Λιγότερο ίσως γνωστό είναι ότι η θεωρία του Πολύβιου περί της «μικτής συνταγματικής τάξης», επηρέασε τους Ιδρυτές Πατέρες όταν συνέταξαν τη Διακήρυξη της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας.

Η περιγραφήτης συνάντησης του Αρη Βελουχιώτη με τον Ηλία Τσιριμώκο που πραγματοποιείται λίγο πριν από το τραγικό τέλος του Βελουχιώτη, την άνοιξη του 1945, είναι απ

ό μόνη της ένα ξεχωριστό βιβλίο. Μια εξαιρετικά ζωντανή αφήγηση, που ξεκινά με την τελευταία τετραετία του Βενιζέλου, συνεχίζει με την συγκρότηση του ΕΑΜ, και Miτελειώνει με την επιστροφή του Ζαχαριάδη.

Το δύο μόνο δάκρυα, είναι ένα εκρηκτικό βιβλίο, γεμάτο αντιφάσεις, που  ‘αναγκάζει’ τον αναγνώστη να αναρωτηθεί, που θέτει πολύ περισσότερα ερωτήματα από όσα απαντά. Με ένα εκπληκτικό εξώφυλλο  από τα βάθη της ιστορίας.