To πάθος του ανήκειν δεν το έζησα ποτέ, ούτε ποτέ το κατάλαβα. Κατά αραία και μικρά διαστήματα συμμετείχα σε πολιτικές ή περιβαλλοντολογικές ομάδες, όχι γιατί ένιωθα ότι ανήκα, αλλά γιατί πίστευα ότι από εκεί θα μπορούσα να δώσω την μάχη για αυτά τα οποία πίστευα. Η ιδεοληψία, η εμμονή, ο φανατισμός, απ’ όπου κι αν προέρχονται, με απωθούν.

Με τα χρόνια, οι αντιπάθεια μου για κόμματα, παρατάξεις, παρέες, και κάθε είδους σωματείο, γίνεται όλο και πιο βαθιά. Εχω εντελώς περιθωριοποιηθεί.

Βαρέθηκα και τις αντιπαραθέσεις, ιδιαίτερα με ανθρώπους που δεν είναι διατεθειμένοι να ακούσουν και, ακόμα πιο δύσκολο, να καταλάβουν, αυτό που λες. Κάθε προσπάθεια να έχεις έναν διάλογο, είναι διαβρωτική για τη σκέψη και χάσιμο χρόνου.  ‘Η θα σου κολλήσουν μια ταμπέλα, οπότε ότι κι αν πεις θεωρείται αναμενόμενο και δεδομένο, ή θα είναι οπαδοί μιας συγκεκριμένης παράταξης ή ιδεολογίας, οπότε θα διαφωνήσουν, χωρίς καν να κάνουν το κόπο να σε ακούσουν, ή να διαβάσουν αυτά που γράφεις.

Κάθε προσπάθεια ουσιαστικού διαλόγου καταλήγει να θυμίζει ποδοσφαιρική αντιπαράθεση. Ολυμπιακός vs Παναθηναικός.  Συνθήματα, παλαιολιθικές ατάκες και στερεότυπα, λες και ο κόσμος δεν εχει αλλάξει καθόλου τα τελευταία σαράντα χρόνια.