Τι περίεργο μυθιστόρημα!  Τόσο βίαιο και συγχρόνως τόσο τρυφερό. Το θέμα του σκληρό, οι χαρακτήρες μοιάζουν να είναι απόκοσμοι και ταυτόχρονα συνηθισμένοι και καθημερινοί. Οι καταστάσεις που βιώνει η ηρωίδα της ιστορίας, Φίνι, απάνθρωπες, συχνά σταματάς το διάβασμα, αναρωτιέσαι μέχρι που μπορεί να φτάσει η σκληρότητα, αλλά και η ανθρώπινη δύναμη και αντοχή.

Συνεχίζεις όμως. Δεν μπορείς να σταματήσεις. Χάνεσαι μέσα στον κόσμο της Φίνι. Ο αγώνας της για επιβίωση και ελευθερία, η απλότητα του λόγου της σε συνεπαίρνει και δεν μπορεις παρα να την ακολουθήσεις μέχρι το τέλος, όταν πια όλα αποκαλύπτονται με απρόσμενο και τραγικό τρόπο.

Αυτό το βιβλίο ήταν μια έκπληξη. Κυριολεκτικά το ρούφηξα και ακόμα – αρκετές μέρες αφού το τελείωσα- παραμένει δίπλα μου στο γραφείο μου, και στην σκέψη μου.

Θεωρώ – και το έχω ξαναγράψει – τον Δημήτρη Μαμαλούκα έναν από τους καλύτερους  νέο-έλληνες συγγραφείς. Θαυμάζω την απλότητα και την οικονομία στον λόγο του, το απρόβλεπτο και την ένταση που χαρακτηρίζει τις ιστορίες του. Η κινηματογραφική περιγραφή – που έχουμε συναντήσει στα προηγούμενα βιβλία του – υπάρχει και στην Φίνι και συμβάλλει καθοριστικά στην ανάγνωση της ιστορίας και την κατανόηση των χαρακτήρων.

Ήταν ευτύχημα που κατά την σύντομη και πιεστική από άποψη χρόνου παραμονή μου στην Αθήνα, η Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (Ε.Λ.Σ.Α.Λ.), διοργάνωσε στο χώρο της Έκθεσης Βιβλίου στο Ζάππειο, συζήτηση με θέμα «Η αστυνομική λογοτεχνία στην Ελλάδα σήμερα». Η συζήτηση ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα. Θα μπορούσε ίσως να είναι πιο πλήρης αν μας το επέτρεπε ο καιρός. Δυστυχώς, το ασυνήθιστο κρύο, εκείνο το βράδυ του Σεπτέμβρη δεν μας άφησε πολλά περιθώρια. Είχα όμως την ευκαιρία να ανταλλάξω λίγα λόγια – είναι πάντα δύσκολο να γνωριστείς καλύτερα σε τέτοιες εκδηλώσεις -, με τον Δημήτρη Μαμαλούκα. Ίσως να έχουμε μια άλλη ευκαιρία και περισσότερο χρόνο, στο μέλλον.

Με έκπληξη, κατά την διάρκεια της συζήτησης – και αργότερα ερευνώντας περισσότερο-  ανακάλυψα ότι ο Σκοτσέζος συγγραφέας Ian Rankin, ένας από τους λίγους συγγραφείς που έχει καταφέρει να αποτυπώσει τόσο ρεαλιστικά το Εδιμβούργο και τους ανθρώπους του, και που προσωπικά μου αρέσει πολύ δεν είναι αγαπητός στους Έλληνες συγγραφείς και αναγνώστες.

Την ‘Κοπέλα που σε λένε Φίνι’ πάντως, διαβάστε τη. Είναι εξαίρετο βιβλίο.