Ακούω καθημερινά πολιτικούς, διανοούμενους, δημοσιογράφους, συνδικαλιστές, κάθε είδους ανθρώπους που αφορίζουν το ρίσκο και την αγορά και περιγράφουν, δίχως να το συνειδητοποιούν, σαν ιδανική ανθρωπινή κατάσταση μια ακραία και εξιδανικευμένη εκδοχή της Σοβιετικής Ένωσης, αν και πιθανόν να είναι ακόμα και αντικομουνιστές, αντισοβιετικοί, συντηρητικοί, ότι μπορείς να φανταστείς.

Δηλαδή ασύνειδα αποζητούν μια κοινωνία όπου όλοι θα είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι, όλα θα είναι διοικητικά ρυθμισμένα, όλες οι θέσεις  θα είναι ταξινομημένες και σταθερές, τα προϊόντα θα διανέμονται δίχως αγορά, θα πάψουν να είναι εμπορεύματα, το κράτος θα αναλαμβάνει την ευθύνη για το άτομο από την γέννηση του μέχρι το θάνατό του.

Μια κοινωνία δηλαδή απόλυτης ασφάλειας και μηδενικού ρίσκου, Οι φαντασιώσεις αυτές μπορεί να επανέλθουν και στο μέλλον σε πολλές πολιτικές παραλλαγές. Στην πραγματικότητα οι υποθετικές κοινωνίες μηδενικού ρίσκου θα διώχνουν το ρίσκο από την πόρτα και αυτό θα εισβάλλει γεωμετρικά πολλαπλασιασμένο  και καταστροφικό από τα παράθυρα, μετατρέποντας σε ερείπια κάθε ανάλογο οικονομικό και πολιτικό οικοδόμημα.

Αυτά έγραφε ο Μίμης Ανδρουλάκης στο «Βαμπίρ και Κανίβαλοι» το 2004 σελ. 205-206.

Πέρασαν σχεδόν έξι χρόνια από τότε. Οποιαδήποτε σχέση με την σημερινή πραγματικότητα ΔΕΝ είναι καθόλου συμπτωματική.